علی مصلح حیدرزاده/ انتقاد از تضعیف جایگاه فیلم‌های جدی + وعده سختگیری بیشتر / دلواپسی‌های متناقض داروغه سینما

[ad_1]


دنیای سینما:

دنیای سینما: شفافیت در مدیریت همیشه پسندیده است. از ابهام، طفره رفتن و شانه خالی کردن از پاسخگویی خیلی بهتر است. پس باید اول از آٔقای ابراهیم داروغه‌زاده معاون جدید نظارت و ارزشیابی سازمان سینمایی تشکر کرد که مقابل یک خبرنگار نشسته و رک و راست نظراتش را درباره ممیزی، توقیف، سختگیری و چند فیلم توقیف شده به زبان آورده است. همچنین باید ممنون بود که بر خلاف وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی –که گفته بود چیزی با عنوان «توقیف» نداریم- مدیرکل نظارت پذیرفته که فیلم‌هایی توقیف شده‌اند و به دنبال راه حل است. اما از سوی دیگر، شفافیت پیامدهایی دارد. مدیر فرهنگی حتی اگر نظرات شخصی‌اش را بگوید، حمل بر شیوه مدیریتی می‌شود. پس باید محتاط بود یا اگر احتیاط کنار گذاشته می‌شود، آن پیامدها را پذیرفت.

در مصاحبه مفصل آقای داروغه‌زاده با خبرگزاری ایسنا، او از تسلط «سینمای کمدی سطحی و نازل» ابراز دلواپسی کرده و معتقد است سینمای ایران مسیر اشتباهی می‌رود و این کمدی‌ها جای «فیلم‌های جدی و کمدی‌های خوب» را گرفته است. چند پاراگراف پایین‌تر وقتی حرف از سمت مدیریتی او می‌شود، داروغه‌زاده از «سخت‌گیری» خود می‌گوید و وقتی خبرنگار درباره چند فیلم توقیف شده می‌پرسد، نظر شخصی‌اش را تند و بی‌پرده بیان می‌کند: «من با حرفی که فیلم «خانه پدری» می‌گوید اصلا موافق نیستم و خودم به عنوان یک فرد سنتی مذهبی آن فیلم را اصلا دوست ندارم یعنی نه تنها آن فیلم را نمی‌پسندم  بلکه اگر مسئولیت سینمایی نداشتم پس از نمایش حتما درباره آن نقدی می‌نوشتم و منتقد آن می‌شدم… درباره فیلم «آشغال‌های دوستی داشتنی» نباید فراموش کرد بخشی از فیلم به فتنه سال 88 مربوط است که به هر حال آن مسئله خط قرمز نظام است، یعنی مسئله فتنه از آن جنبه‌ای که محسن امیریوسفی به آن نگاه کرده مردود و جزو خطوط قرمز است که طبیعتا شورای پروانه نمایش هیج دوره‌ای به آن مجوز نخواهد داد.»

و در ادامه گفته که این دو فیلم با شرط‌هایی می‌توانند اکران شوند. او درباره فیلم «ارادتمند نازنین، بهاره، تینا» ساخته عبدالرضا کاهانی هم بعد از اعلام رد شدن قطعی آن گفته است: «برای نمایش بعضی فیلم‌ها باید شرایط کلی جامعه را درنظر گرفت چون برخی نظرها براین است که نشان دادن یکسری مسائل باعث ترویج آن‌ها می‌شود.»

طبیعتا بعد از خواندن مجموعه صحبت‌های معاون نظارت و ارزشیابی سازمان سینمایی اولین چیزی که به ذهن می‌رسد، «تناقض» است. او از یک سو منتقد حاکم شدن کمدی‌های سطحی و ضعیف شدن جایگاه فیلم‌های جدی است، اما از سوی دیگر به عنوان رئیس تشکیلات ممیزی سینما از لزوم سخت‌گیری و اصلاح فیلم‌های جدی و اکران محدود آنها سخن می‌گوید. در واقع آنچه که او از آن انتقاد می‌کند، به عنوان مدیر فرهنگی درباره‌اش مسئولیت دارد. بد نیست حالا آقای داروغه‌زاده از خود بپرسد وقتی مصاحبه‌اش خوانده می‌شود، چه تاثیری بر سازندگان «فیلم‌های جدی» می‌گذارد؟ بعد از خواندن خط و نشان‌های او درباره لزوم سختگیری و ربط دادن یک فیلم به فتنه و صحبت از مخالفت با «خانه پدری» و از این قبیل، کسی تشویق می‌شود فیلم جدی بسازد؟ تجربه نشان داده ساخت کمدی خنثی و بی‌خاصیت -که مدیران از طیف‌های گوناگون علاقه دارند به آنها سطحی و مبتذل لقب دهند- راه فرار سینماگران از فشارهای نظارتی و ممیزی است. پس داروغه‌زاده از چه چیزی انتقاد می‌کند؟ او باید در این باره جوابگو باشد، نه منتقد!

مصاحبه معاون نظارت سازمان سینمایی ظاهرا قرار بوده بشارت رفع توقیف برخی فیلم‌ها باشد، اما اظهار نظرهای شخصی او رنگ و بویی «دلواپسانه» دارد. شاید داروغه‌زاده فکر کرده با گفتن چند جمله مورد پسند «دلواپسان»، فشارها از روی مجموعه سازمان سینمایی و معاونت نظارت برداشته می‌شود. اما تجربه نشان می‌دهد جماعت دلواپس تا ته خط مخالفت می‌روند. همانطور که این روزها از همه ظرفیت‌های رسانه‌ای و سیاسی خود برای متوقف کردن اکران یک فیلم و فشار بر مدیران سینمایی بهره می‌برند. خلاصه این که دلواپسی‌های آقای داروغه‌زاده او را محبوب قلوب دلواپسان نخواهد کرد!

بعد از تحریر: این یادداشت نظر شخصی نویسنده است و مستقل از  موضع رسمی سایت آی سینما نوشته و منتشر شده است.

[ad_2]

لینک منبع

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *